نسخه آزمایشی
english  |   فارسی  | العربی
 
 
 
 
 
   
 
Taghvim
پنج شنبه
1
آبان 1393
/ / میلادی
رویدادهای هفته جاری
محتوای گزارش روزانه javax.portlet.title.56

عوامل موثر بر قیمت سهام

دو عامل مهم بر قیمت سهام اثرگذار هستند: عایدی سهام که تعیین کننده سود سهام است و نرخ های بهره که پرداخت های آتی نقدی را به زمان حال «تنزیل می کنند».

با افزایش نرخ های بهره و در صورت ثبات سایر شرایط، قیمت سهام کاهش پیدا خواهد کرد. با این حال نرخ های بهره غالبا در شرایط افزایش فعالیت های اقتصادی و لذا در زمان بالاتر رفتن عایدی های انتظاری رشد می یابند. از این رو در صورت افزایش نرخ های بهره، ممکن است قیمت سهام کاهش پیدا نکرده و عملا زیادتر شود. با این حال پایین بودن نرخ بهره معمولا شرایط خوبی برای بازار سهام به حساب می آید و زمانی که بانک های مرکزی نرخ های بهره را پایین می آورند، عکس العمل سهام معمولا مثبت و مطلوب است و بالعکس. قیمت سهام در کوتاه مدت کاملا متغیر است. انحراف معیار سالانه بازدهی واقعی سهام به طور متوسط نزدیک به ۱۸ درصد است.

این بدان معنا است که تقریبا در دو سوم از یک دوره زمانی ۱۲ ماهه بازدهی سهام در محدوده ۱۲ درصد تا ۲۴ درصد تغییر خواهد کرد. با این حال بدترین بازدهی واقعی متوسط سالانه سهام در دوره های بیست ساله ۰/۱ درصد و در دوره های سی ساله ۶/۲ درصد در سال می باشد. عملکرد سهام تنها در ۶۰ درصد از دوره های دوازده ماهه بهتر از اوراق قرضه است. اما با طولانی تر شدن این دوره تناوب عملکرد بهتر سهام بسیار زیاد می شود. عملکرد سهام تقریبا در ۹۵ درصد از دوره های زمانی بیست ساله بهتر از اوراق قرضه است. در این اواخر تا سال ۲۰۰۲ دوره های بیست ساله نادری را شاهد بوده ایم که عملکرد اوراق قرضه در آنها بهتر از عملکرد سهام بوده باشد. اما از ۱۸۷۲ به این سو عملکرد سهام در دوره های سی ساله همواره بهتر از اوراق قرضه بوده است.

بازار سهام تقریبا همیشه پیش از بروز رکود سقوط می کند. در حقیقت قبل از سی ونه مورد از چهل و دو رکودی که آمریکا بین سال های ۱۸۰۲ تا ۱۹۹۰ تجربه کرده است یا پیش از رکود یا همراه با آنها شاهد کاهش حداقل ۱۰ درصدی در شاخص سهام بوده ایم. در دوره پس از جنگ های جهانی، حدودا شش تا هشت ماه قبل از اوج چرخه کسب و کار بازار سهام به اوج خود رسیده است. اما این فاصله کاملا متغیر است. در سال ۱۹۹۰ اوج بازار سهام و اوج اقتصاد در یک ماه اتفاق افتاد، اما در رکود سال ۲۰۰۱ بازار سهام حدود یک سال زودتر از اقتصاد به اوج رسید.

قیمت سهام حتی طی یک روز نیز می تواند به نحو چشمگیری تغییر کند. طی ۱۲۰ سال گذشته نزدیک به ۱۲۰ روز وجود داشته است که در آنها متوسط صنعتی داوجونز حداقل به میزان ۵ درصد تغییر کرده باشد. تنها در یک چهارم از این دوره ها عامل معین و مشخصی برای این گونه تغییرات وجود داشته است.

در سایر موارد تغییرات قیمت سهام ناشی از انباشت شدن خوش بینی یا بدبینی سرمایه گذارها بوده است. بزرگ ترین سقوط یک روزه بازار سهام در دوشنبه، ۱۹ اکتبر ۱۹۸۷ روی داد که متوسط صنعتی داوجونز به میزان ۵۰۸ واحد یا ۶/۲۲ درصد افت پیدا کرد. این کاهش را نمی توان به انتشار خبری خاص نسبت داد، با این حال افزایش نرخ های بهره و کاهش ارزش دلار به بروز فشار بر بازار سهام منجر شده بود. قیمت ها در این بازار به طور موقتی و پس از یک دوره افت و خیز پنج ساله بیش از حد افزایش یافته بود. از آنجا که رکودی در پس این کاهش بزرگ رخ نداد و به سرعت قیمت های سهام افزایش پیدا کردند، بسیاری از افراد از این روز (که دوشنبه سیاه خوانده می شود) به عنوان دلیلی بر «عدم عقلانیت» بازار سهام اشاره می کنند. با این همه قیمت های سهام تحت تاثیر انتظارات مربوط به آینده تعیین می گردند که این انتظارات بنا به تعریف باید نامعین باشند. بازار سهام هنوز با وجود هشدارهای بعضا نادرستی که می دهد، به عنوان نشانگری مهم از شرایط آتی کسب و کار در نظر گرفته می شود.